Philip aan het woord
Philip, 32 jaar, woonde tot zijn 28ste thuis. In 2005 durfde hij de stap te zetten naar een meer zelfstandig leven. “Dat was best lastig. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn ouders”, vertelt Philip. “In eerste instantie kwam ik terecht in een basishuis van Mensana. We woonden daar met acht cliënten samen die allemaal nog een en ander te leren hadden. Lees meer…
Nel aan het woord
“In 1999 maakte ik kennis met Mensana”, vertelt Nel Hermkens. “Vanaf dat moment is mijn leven drastisch veranderd. Mijn toenmalige hulpverleners hadden mij verteld, dat ik nooit meer zelfstandig kon functioneren. Daarmee had ik absoluut geen vrede. Via Mensana ben ik in eerste instantie met een groep cliënten in een gewone woning gaan wonen. Lees meer…
Mike aan het woord
Mike is 16 jaar. Hij woont nu negen maanden bij Mensana en volgt de kamertraining. “Ik woon al vanaf mijn twaalfde bij de Mutsaersstichting in Venlo. Dat was niet makkelijk voor mij. Maar ook mijn ouders hebben het er in het begin heel moeilijk mee gehad. Uiteindelijk bleek dat toch de beste oplossing te zijn voor beide partijen. Lees meer…
Erwin aan het woord
Erwin vertelt: “Ik heb het altijd heel belangrijk gevonden om betaald werk te doen. Thuis is me dit met de paplepel ingegoten en dus was het voor mij vanzelfsprekend om ook betaald werk te gaan doen. Ik had een MEAO-opleiding gevolgd, maar het werk dat ik daarmee zou kunnen gaan doen, vond ik niet echt leuk. Ik ben namelijk een buitenmens:...”. Lees meer…
Nicole aan het woord
Mijn ervaringen met de Liberman trainingen
In 1995 kreeg ik een herseninfarct. Inmiddels had ik een heel traject afgelegd binnen Mensana en woonde ik al 5 jaar met volle tevredenheid op mezelf en kreeg ik ambulante begeleiding. Na heel veel revalidatie en omscholing vond ik in 2010 toch dat ik wat wilde doen om beter met mijn sociale contacten om te leren gaan, Lees meer…
Erwin aan het woord
Mensana wil “de buitenwereld / de mensen / het publiek” informeren over en beter kennis laten maken met de groep van mensen met een psychiatrische aandoening: “wie zijn dat, mensen met een psychiatrische aandoening; hoe ziet hun leven er uit?”.
Daarnaast wil Mensana laten zien wat Mensana in de praktijk kan betekenen voor deze mensen.
Door te kiezen voor publicatie op onze website, maar ook in de huis-aan-huis bladen, hopen wij ook mensen te bereiken die misschien nog geen concrete vragen hebben of die nog niet meteen contact willen of durven leggen.
In “doelgroep aan het woord” staan verhalen van mensen die zorg van Mensana ontvangen. We hebben een aantal mensen gevraagd of zij hun verhaal willen vertellen. Daartoe hebben wij hen geinterviewd. Immers, wie kan dit alles nu beter uitleggen dan iemand die gebruik maakt van de diensten van Mensana.
In dit verhaal gaat het over “werk” en de rol die Mensana hierbij kan spelen.
Erwin Maassen: “Ik vind het leuk, maar ook heel goed om via een interview mijn eigen verhaal naar buiten te brengen. Ik vind het belangrijk dat andere mensen daar kennis van kunnen nemen. Misschien kan mijn verhaal mensen helpen”.
Erwin vertelt: “Ik heb het altijd heel belangrijk gevonden om betaald werk te doen. Thuis is me dit met de paplepel ingegoten en dus was het voor mij vanzelfsprekend om ook betaald werk te gaan doen. Ik had een MEAO-opleiding gevolgd, maar het werk dat ik daarmee zou kunnen gaan doen, vond ik niet echt leuk. Ik ben namelijk een buitenmens: ik ben dol op de natuur en buiten zijn”.
Erwin is daarom samen met zijn begeleider van Mensana gaan onderzoeken wat voor soort werk hij zou kunnen doen.
“Ik heb eerst een werktoeleidingsproject gevolgd. Dat is een traject dat vooraf gaat aan het doen van betaald werk. Maar dat was een werkvorm waarbij ik niet buiten kon zijn. Ook was er weinig perspectief, vond ik.
Daarom ben ik in overleg met de begeleider van Mensana daarna vrijwilligerswerk gaan doen waarbij ik wel buiten kon werken”. Erwins wens om betaald werk te willen doen, was hiermee nog steeds onvervuld.
Erwin geeft aan: “Ik heb dit besproken met mijn begeleider bij Mensana. Wij regelden samen dat ik een groenopleiding zou gaan doen en gedurende twee maanden kon gaan proefdraaien bij een groenvoorziening. Met de werkgever en mijn begeleider heb ik toen goede afspraken gemaakt.
Mijn begeleider van Mensana kon ik steeds om advies vragen als ik ergens tegenaan liep. Maar ook was het fijn dat de werkgever, mijn begeleider en ik regelmatig gesprekken hadden. We hadden elkaar soms niets bijzonders te vertellen, we kletsten dan alleen even bij.”
Maar natuurlijk doen zich, zoals in elke werksituatie, weleens akkefietjes voor.
Erwin merkt hierover op: “als er iets gebeurt op het werk, dan bel ik mijn begeleider bij Mensana op. We bespreken de situatie dan en maken met z’n tweeën een afspraak met de werkgever. We komen er eigenlijk altijd uit.”
Erwin werkt alweer een flink aantal jaren tot wederzijdse tevredenheid bij de groenvoorziening. Erwin zegt hierover nog: “Ik ben het alleen soms niet eens met beslissingen of werkwijzen op het werk. Dan kan ik dat wel weer vertellen en soms kan er ook wat mee gedaan worden”. Erwin vindt dit normaal: zo gaat het in elke werksituatie.
Erwin is van plan om altijd te blijven werken. Hij is een gedreven mens. Hij kan zijn ei kwijt in het werk en het biedt hem status. Erwin is tevreden: “Ik heb, met hulp van Mensana, van mijn hobby mijn beroep gemaakt”.



